Από την Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη
Φωτογραφίες: Thomas Daskalakis
Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Παρασκευής 30 Ιανουαρίου η πρεμιέρα της παράστασης “Λόλα” στον πανέμορφο χώρο του θεάτρου Παλλάς στο κέντρο της Αθήνας. Ο Πολιτιστικός Οργανισμός Λυκόφως εξασφάλισε τα δικαιώματα της εμβληματικής κινηματογραφικής ταινίας «Λόλα» και αναβιώνει, για πρώτη φορά στα θεατρικά δρώμενα, την ιστορία της θρυλικής ηρωίδας της Τρούμπας σε μια πρωτοποριακή παράσταση σε διασκευή και σκηνοθεσία του Χρήστου Σουγάρη.
Στην πρώτη προβολή της, η «Λόλα» του Ντίνου Δημόπουλου, με σενάριο του Ηλία Λυμπερόπουλου και κορυφαίους πρωταγωνιστές του ελληνικού κινηματογράφου, έκοψε 313.822 εισιτήρια, έγινε θρύλος και παραμένει ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά φιλμ νουάρ του ελληνικού σινεμά που όρισε μια ολόκληρη εποχή.
Έξι δεκαετίες μετά, η “Λόλα” ανεβαίνει για πρώτη φορά στο θέατρο για 20 μόνο παραστάσεις, με μια πρωτοποριακή προσέγγιση του έργου και μια νέα γενιά πρωταγωνιστών που επιχειρεί να δώσει νέα πνοή στο διαχρονικό νουάρ. Ο έρωτας, η νύχτα, η μουσική, η φωτιά της ψυχής ζωντανεύουν για πρώτη φορά στο θέατρο σε μια ιστορία γεμάτη πάθος, ζήλια, προδοσία και αγάπη, μια ιστορία για τη γυναίκα που προσπαθεί να κρατηθεί όρθια μέσα στο χάος ενάντια στη βία και την πατριαρχία.
“Η Λόλα δεν ονειρεύεται τη φυγή. Ονειρεύεται να επιβιώσει”. Στο πλευρό της σε αυτόν τον αγώνα για την επιβίωση, ο Άρης, ο μεγάλος της έρωτας, ένας άντρας που κουβαλά τις πληγές και τα λάθη του παρελθόντος κι ανάμεσά τους, ο σκοτεινός κόσμος της Τρούμπας, όπου οι αποφάσεις γράφονται με αίμα κι η αγάπη είναι τόσο επικίνδυνη όσο κι ένα μαχαίρι στο σκοτάδι.
Τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ο Χρήστος Σουγάρης που προσέγγισε το έργο με μια πρωτοποριακή ματιά μεταφέροντας την πλοκή στο σήμερα και φέρνοντας τους θεατές αντιμέτωπους με τις διαχρονικές παθογένειες της κοινωνίας. Το θέαμα που έστησε είναι μια πρωτόγνωρη εμπειρία για κάθε θεατή καθώς η εκδοχή του δημιουργού είχε τη μορφή κινηματο-θεάτρου με δυο κάμερες συνεχώς δίπλα στους πρωταγωνιστές να αποτυπώνουν με κοντινά πλάνα τα συναισθήματα των ηρώων. Πάνω από τη σκηνή, έχει τοποθετηθεί μια τεράστια οθόνη, στην οποία το κοινό παρακολουθεί τα κοντινά πλάνα ενώ ταυτόχρονα η πλοκή εξελίσσεται κανονικά επί σκηνής. Έτσι, το βλέμμα του θεατή μοιράζεται μεταξύ οθόνης και σκηνής με το εύρημα του Σουγάρη να λειτουργεί και να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ατού της παράστασης, επιτρέποντας ακόμη και στο κοινό που βρίσκεται στις τελευταίες σειρές να παρακολουθήσει κανονικά τα τεκταινόμενα. Επιπλέον, τα κοντινά πλάνα των ηθοποιών σε συνδυασμό με τα βίντεο που προβάλλονται (την επιμέλειά τους έχει ο ίδιος ο σκηνοθέτης) βοηθούν στην καλύτερη αφήγηση της ιστορίας αφού με τη δυνατότητα των flashback, ο θεατής κατανοεί περισσότερο όσα βλέπει ενεργοποιώντας παράλληλα την ενσυναίσθησή του.
Υποκριτικά, απολαύσαμε εξαιρετικές ερμηνείες και από τους 23 ηθοποιούς που βρέθηκαν επί σκηνής. Τον πρωταγωνιστικό ρόλο της “Λόλας” ερμηνεύει η Έλλη Τρίγγου που καθήλωσε με το δυναμισμό και την ευαισθησία της χαρίζοντάς μας μια σύγχρονη “Λόλα”, μια ηρωίδα που παλεύει να επιβιώσει σ’ένα κόσμο που κυβερνά ακόμα η πατριαρχία και η βία. Στο ρόλο του “Άρη”, του μεγαλύτερου φονιά της Τρούμπας είναι ο Γιάννης Στάνκογλου. Ο συγκεκριμένος ρόλος ταίριαξε γάντι με τη δυναμική του ηθοποιού που μας χάρισε μια μεστή ερμηνεία χωρίς υπερβολές. Στο ρόλο του “Στέλιου”, ο εξαιρετικός Γιώργος Γάλλος που για ακόμη μια φορά μας απέδειξε πόσο σπουδαίος ηθοποιός είναι. Μεταμορφώθηκε κυριολεκτικά στον αδίστακτο άνθρωπο της νύχτας που κάνει τα πάντα για να διεκδικήσει όσα και όποια επιθυμεί δίχως να λογιαριάζει κανέναν και τίποτα. Η ερμηνεία του είχε ένταση, βάθος και ουσία. Μας άρεσε πολύ και ο Νίκος Αρβανίτης στο ρόλο του δεσμοφύλακα για την ευαισθησία με την οποία προσέγγισε τον ήρωά του κάνοντάς μας να κατανοήσουμε τα αντικρουόμενα συναισθήματά του. Τέλος, ξεχωρίσαμε την Μαρίζα Τσάρη και τον Τάσο Σωτηράκη για την ποιότητα των ερμηνειών τους ενσαρκώνοντας μικρότερους μα τόσο κομβικούς ρόλους συντελώντας άμεσα στην εξέλιξη της πλοκής.
Καθοριστικό ρόλο στην δημιουργία της απαιτούμενης σκοτεινής ατμόσφαιρας έπαιξαν οι φωτισμοί του Αλέκου Αναστασίου αλλά και η ιδιαίτερη πρωτότυπη μουσική του Τζεφ Βάγγερ που με την παρουσία σαξοφώνου επί σκηνής, έντυσε το θέαμα με μελωδίες που μας θύμισαν jazz bar μιας άλλης εποχής. Μας άρεσαν τα κοστούμια της Εύας Γουλάκου ενώ και οι μεταλλικές κατασκευές της Τίνας Τζόκα που χρησιμοποιήθηκαν ως σκηνικά, εν τέλει αποδείχτηκαν λειτουργικές. Ειδική μνεία αξίζει να κάνουμε στον Άντι Τζούμα που ανέλαβε το δύσκολο έργο της επιμέλειας της κίνησης τόσων ατόμων επί σκηνής με το τελικό αποτέλεσμα να τον δικαιώνει αλλά και στον Χάρη Γεωργιάδη που επιμελήθηκε τις σκηνές βίας, δίνοντας στο θεατή μια ξεκάθαρη και σχεδόν χορογραφημένη δράση.
Κλείστε εγκαίρως τα εισιτήριά σας και επισκεφτείτε το θέατρο Παλλάς για να παρακολουθήσετε την παράσταση “Λόλα” σε μια πρωτοποριακή εκδοχή από τον Χρήστο Σουγάρη που ζωντανεύει τον κόσμο της Τρούμπας μπροστά στα μάτια του θεατή φέρνοντάς τον αντιμέτωπο με τις διαχρονικές παθογένειες της κοινωνίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα εντυπωσιαστείτε από αυτό το σύγχρονο πάντρεμα της τέχνης που για ακόμη μια φορά μας δείχνει κατάματα όσα επιμένουμε να αγνοούμε.
Καλή σας θέαση!
