Από την Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη
Συνεχίζοντας την πολυετή σχέση του με τον Samuel Beckett, ο θεατράνθρωπος Νίκος Καμτσής επέλεξε να μπει φέτος σ’ένα τολμηρό διάλογο με τη μνήμη, το θέατρο και τον ίδιο τον χρόνο και να ανεβάσει στο φιλόξενο χώρο του θεάτρου Τόπος Αλλού μια μετα-μπεκετική φαντασίωση για δύο ηθοποιούς που παίζουν τον Εστραγκόν και τον Βλαντιμίρ επί 70 χρόνια στο ίδιο θέατρο και στην ίδια αναμονή. Ο λόγος για το έργο του Nicholas Kazan, “Killing Godot”, μια ποιητική αλληγορία για το θέατρο, το χρόνο, την ύπαρξη και δυο ηθοποιούς που κατορθώνουν να μετατρέψουν την αιώνια αναμονή τους σε μια καθηλωτική επαναστατική πράξη.
Η πλοκή του έργου έχει να κάνει με δύο γηραιούς ηθοποιούς που στέκονται στο ίδιο σανίδι εδώ και 70 χρόνια ερμηνεύοντας τους ήρωες του αριστουργήματος του Beckett, “Περιμένοντας τον Γκοντό”. Οι ρόλοι έχουν φωλιάσει μέσα τους- ή μήπως αυτοί έχουν φωλιάσει στους ρόλους; Έχουν αφομοιωθεί από τις ζωές τους κι οι ζωές τους έχουν διαλυθεί μέσα στους ρόλους. Δεν γνωρίζουν πια ποιοί είναι καθώς έχουν καταλήξει να είναι μόνο αυτό που παίζουν. Οι αποσκευές τους και οι μνήμες τους γεμάτες με φράσεις του Μπέκετ, με ρετάλια από σιωπές και ξεχασμένες σκηνικές οδηγίες. Κάπου εκεί, ανάμεσα στις βαλίτσες στο επίτηδες μυστηριώδες δέντρο, αρχίζουν να υποπτεύονται πως… ίσως ο Γκοντό ήταν πάντα εδώ. Την υποψία αυτή έρχεται να ενισχύσει η παρουσία μιας μυστηριώδους γυναικείας φιγούρας, χωρίς όνομα που αναζητά το σπίτι του Γκοντό και επιμένει να κάνει ερωτήσεις στους δυο ήρωες που νιώθουν απειλή με την παρουσία της καθώς τους ξεβολεύει από την τετριμμένη τους ρουτίνα.
Την ευφάνταστη σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει ο Νίκος Καμτσής που είναι και ο ένας εκ των δυο πρωταγωνιστών. Ο σκηνοθέτης ανέδειξε τη θετική πλευρά της τεχνολογίας θέτοντας παρών τον σπουδαίο και αείμνηστο Beckett επί σκηνής μέσω της Τεχνητής Νοημοσύνης και επιτρέποντάς του να κάνει καίρια ερωτήματα στους δυο ηθοποιούς ωθώντας τους στην ομαλή εξέλιξη της πλοκής και οδηγώντας τους παράλληλα στην πολυπόθητη λύτρωση. Η ιδέα αυτή ήταν εξαιρετικά έξυπνη, λειτούργησε άψογα και ο σκηνοθέτης έδωσε στο κοινό ένα θέαμα με σφιχτό ρυθμό, αρχή, μέση και τέλος.
Επίσης στη συγκεκριμένη παράσταση, κομβικό ρόλο παίζει το δέντρο που βρίσκεται επί σκηνής και δεν λειτουργεί σαν διακοσμητικό στοιχείο και σαν ένα απλό σκηνικό αντικείμενο αλλά αντιπροσωπεύει το μόνο ζωντανό οργανισμό που υπάρχει, αλλάζει μορφή, εξελίσσεται, γερνάει και κουβαλάει τις μνήμες των παραστάσεων, τις φωνές των ηθοποιών και την ατελείωτη αναμονή 70 ετών. Είναι αυτό το δέντρο που στο τέλος μετατρέπεται σε σύμβολο λύτρωσης και καταδίκης ταυτόχρονα αφού βοηθά τους ηθοποιούς να απεγκλωβιστούν από τη ματαιότητα της αναμονής κάνοντάς τους παράλληλα να συνειδητοποιήσουν πως δεν έχουν ζωή πέρα από αυτήν.
Στους πρωταγωνιστικούς ρόλους απολαύσαμε τον Νίκο Καμτσή και τον Δημήτρη Φραγκιόγλου με την χημεία τους να είναι αδιαμφισβήτητη επί σκηνής. Οι δυο ηθοποιοί έδωσαν σάρκα και οστά στους ήρωές τους αποτυπώνοντας με περίσσια φυσικότητα την υπαρξιακή αγωνία τους αλλά και τη ματαιότητα της αναμονής. Το υποκριτικό παζλ συμπληρώνει άψογα η performer Ναταλί Φλουρή με την εκρηκτική και γοητευτική της παρουσία.
Λατρέψαμε το εμπνευσμένο σκηνικό αλλά και τα υπέροχα κοστούμια που επιμελήθηκε για την παράσταση η Μίκα Πανάγου καθώς εκεί ανάμεσα στο γεμάτο μπαούλα, βαλίτσες, ερείπια θεατρικών εποχών και φωτισμούς που δραπετεύουν από τον ρεαλισμό (ένα μπράβο στους Άγγελο Χότζα και Νίκο Καμτσή για τα φώτα) ξετυλίχθηκε ένας ολόκληρος υπαρξιακός διάλογος με το χρόνο να κυλά και τους θεατές να γίνονται κοινωνοί ενός ολοκληρωμένου θεάματος.
Επισκεφθείτε το θέατρο Τόπος Αλλού και δώστε μια ευκαιρία στο “διαμαντάκι” “Killing Godot” να σας παρασύρει σε εσωτερικές αναζητήσεις. Μπορεί να ανακαλύψετε σπουδαία πράγματα που μέχρι τώρα αγνοούσατε πεισματικά. Σας το προτείνω!
Καλή σας θέαση!
