Από την Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη
Σας έχει τύχει ποτέ να βυθίζεστε στη ρουτίνα της καθημερινότητάς σας τόσο πολύ που να συνειδητοποιείτε στο τέλος της μέρας πως χάνετε τον ίδιο σας τον εαυτό αλλά και την επαφή με τους γύρω σας; Τότε δεν είναι που νιώθετε ένα κάποιο κενό; Κι αν ο κόσμος μας άλλαζε ξαφνικά, θα βρίσκατε τη δύναμη να επαναστατήσετε για ό,τι σας χαλάει ή θα βουλιάζατε ακόμη πιο βαθιά στον καναπέ σας; Αυτά κι άλλα πολλά πραγματεύεται το νέο θεατρικό έργο της Βαλέριας Δημητριάδου, “Ένα κάποιο κενό” που παρακολουθήσαμε πριν μερικές μέρες στο θέατρο Εμπορικόν και σας παραθέτουμε τις εντυπώσεις μας.
Πρόκειται για το τρίτο θεατρικό έργο της επιτυχημένης συγγραφέως που στη συγκεκριμένη παράσταση υπογράφει εκτός από το κείμενο, τη σκηνοθεσία και τη μουσική, αφού έχουν προηγηθεί το πολυβραβευμένο έργο «Και εφύτευσεν ο Θεός παράδεισον», που παρουσιάστηκε για τρεις συνεχόμενες χρονιές, καθώς και το έργο «Ενενήντα», το οποίο εντάχθηκε στο πρόγραμμα του Φεστιβάλ Αθηνών. Το “Ένα κάποιο κενό” είναι ένα σπονδυλωτό έργο, μ’ένα τεράστιο twist plot στο τέλος που αποτελεί αναμφισβήτητα κι ένα από τα δυνατά του χαρτιά. Περιλαμβάνει επτά ιστορίες που εκτυλίσσονται παράλληλα σαν εσωτερικά μονόπρακτα που αλληλεπιδρούν μεταξύ τους αποκαλύπτοντας πως πίσω από την επιφάνεια της “κανονικότητας” υπάρχει κάτι εύθραυστο: ένα κενό που όλοι γνωρίζουμε, μα δύσκολα παραδεχόμαστε. Το κενό της μη σύνδεσης. Με τον εαυτό μας πρωτίστως και κατ’ επέκταση με τους άλλους.
Οι ιστορίες αφορούν επτά διαφορετικούς ανθρώπους. Μία γυναίκα (Ιωάννα Ασημακοπούλου) που μόλις γέννησε και προσπαθεί να διαχειριστεί τη νέα της πραγματικότητα. Ένα ζευγάρι μεσηλίκων (Αντώνης Καρυστινός – Αθηνά Αλεξοπούλου) που μένει για πρώτη φορά μόνο του καθώς τα παιδιά τους έχουν φύγει για σπουδές. Ένας εργένης ταξιτζής (Αλέξανδρος Μαυρόπουλος) που επιζητά τη μοναχικότητα και την ελευθερία. Ένας τελειόφοιτος Νομικής (Μιχάλης Πανάδης) που αποφασίζει να αποκαλύψει τη σεξουαλική του ταυτότητα. Ένας νεαρός ανάπηρος μουσικός (Νικόλας Παπαδομιχελάκης) που αναζητά τη δημιουργία και την έμπνευση. Μια νεαρή γυναίκα (Αθηνά Σακαλή) που παλεύει με την φθορά του χρόνου. Καθένας τους βυθισμένος στη δική του πραγματικότητα, με τα δικά του ερωτήματα, φόβους και επιθυμίες. Με λιτότητα, χιούμορ και συγκίνηση, οι σκηνές του έργου ισορροπούν ανάμεσα στην καθημερινότητα και την υπαρξιακή αναζήτηση, εστιάζοντας στον σύγχρονο άνθρωπο που πασχίζει να βρει φωνή και νόημα.
Η ευφυέστατη σκηνοθεσία της παράστασης ανήκει στη συγγραφέα του έργου, Βαλέρια Δημητριάδου όπως ήδη αναφέραμε παραπάνω. Η σκηνοθέτις προσέγγισε το έργο δίνοντάς του κινηματογραφική διάσταση ενώνοντας έτσι περίτεχνα τις εφτά ιστορίες και τους ήρωες μεταξύ τους. Έστησε ένα θέαμα με γρήγορο ρυθμό κάνοντας παράλληλα ορθή χρήση των σιωπών αλλά και χρησιμοποιώντας έξυπνα τη μουσική για την αποσυμφόρηση των εντάσεων και την ενίσχυση των συναισθημάτων. Η ιδέα της να κάνει ο Μιχάλης Πανάδης ένα μικρό πρόλογο, σχετικά με τα μηνύματα του έργου στην αρχή της παράστασης, λειτούργησε άψογα καθώς βοήθησε έμπρακτα τους θεατές να χαλαρώσουν και να αφεθούν στις ιστορίες των ηρώων ενεργοποιώντας ευκολότερα την ενσυναίσθησή τους.
Υποκριτικά, παρατηρήσαμε με χαρά ότι όλοι οι ηθοποιοί λειτούργησαν συλλογικά, σαν μια καλοκουρδισμένη ομάδα χαρίζοντας στο κοινό σπουδαίες ερμηνείες με αμεσότητα, ειλικρίνεια και άφθονο συναίσθημα σ’αυτό το σύγχρονο έργο που δεν γίνεται να σας αφήσει ασυγκίνητους. Ωστόσο, δεν θα μπορούσαμε να μην ξεχωρίσουμε την Ιωάννα Ασημακοπούλου για το γεμάτο ευαισθησία παίξιμό της ενσαρκώνοντας μια ηρωίδα που συναντάμε καθημερινά δίπλα μας και πολλές φορές ούτε καν φανταζόμασταν πως πραγματικά μπορεί να νιώθει. Η αλήθεια της μας συγκλόνισε.
Η Ζωή Μολυβδά Φαμέλη επιμελήθηκε το στενόμακρο σκηνικό χώρο της παράστασης που κινήθηκε σε βιομηχανικό στυλ, σε γκρι αποχρώσεις και έδινε ακριβώς την αίσθηση του εγκλωβισμού των χαρακτήρων στο προσωπικό τους αδιέξοδο αλλά συμβόλιζε παράλληλα και την απομόνωσή τους από τον κοινωνικό τους περίγυρο. Στην ίδια χρωματική παλέτα κινήθηκαν και τα κοστούμια που επιμελήθηκε για την παράσταση ο Δήμος Κλιμενώφ αντικατοπτρίζοντας το μουντό εσωτερικό κόσμο και τη μοναξιά των ηρώων.
Ιδιαίτερη εντύπωση μας έκανε ο σχεδιασμός των βίντεο από τον Αποστόλη Κουτσιανικούλη καθώς βρήκαμε τη χρήση τους καίρια και άκρως βοηθητική για τους θεατές ώστε να μπουν ακόμη πιο βαθιά στην ψυχοσύνθεση των ηρώων. Τέλος, λειτουργικοί ήταν και οι φωτισμοί που επιμελήθηκαν για την παράσταση η Ιωάννα Αθανασίου και ο Τάσος Παλαιορούτας συμβάλλοντας με τον τρόπο τους στη δημιουργία της απαιτούμενης ατμόσφαιρας.
Το “Ένα κάποιο κενό” στο θέατρο Εμπορικόν είναι μια σπουδαία παράσταση που θα κερδίσει την προσοχή σας και θα σας προβληματίσει εποικοδομητικά για το αν η σχέση με τον εαυτό σας και τους γύρω σας είναι στ’ αλήθεια ειλικρινής. Εσείς πότε ανακαλύψατε ένα κάποιο κενό μέσα σας και με τί επιλέξατε να το γεμίσετε; Ή μήπως ακόμα το κρύβετε κάτω από το χαλί μαζί με τις βαθύτερες επιθυμίες σας; Μια παράσταση που δεν πρέπει να χάσετε και σας την προτείνω με όλη μου την καρδιά.
Καλή σας θέαση!
