Από την Μαριάντζελα Ψωμαδέλλη
Είναι και αυτές οι παραστάσεις που ξέρεις, πριν ακόμα τις παρακολουθήσεις, πως θα σε στιγματίσουν και θα τις κουβαλάς μέσα σου για μέρες. Ο λόγος για το έργο του Γιάννη Τσίρου, “Άγριος Σπόρος” που ανεβαίνει φέτος εκ νέου στο θέατρο Μικρό Χορν σε μια καίρια σκηνοθεσία της Σοφίας Καραγιάννη και ένα υποκριτικό τρίο που καθηλώνει.
Το έργο μας μεταφέρει σ’ ένα παρακμιακό επαρχιακό τοπίο όπου η αγωνία της ύπαρξης προηγείται από την εφαρμογή των διατάξεων και η ανυπακοή στους νόμους γίνεται καθημερινή άσκηση επιβίωσης. Έτσι μέσα σε μία μόνο μέρα, σε μια μικρή ερημική παραλία, μια παράνομη καντίνα και η μυστηριώδης εξαφάνιση ενός νεαρού Γερμανού παραθεριστή πυροδοτούν έναν αδυσώπητο μηχανισμό καχυποψίας, κοινωνικού αποκλεισμού και ηθικής καταδίκης, πριν καν διατυπωθεί οποιαδήποτε κατηγορία.
Τη σπουδαία σκηνοθεσία της παράστασης υπογράφει η Σοφία Καραγιάννη που δημιούργησε ένα ρεαλιστικό θέαμα με σφιχτό ρυθμό και συναισθηματικές κορυφώσεις που σου κόβουν την ανάσα. Δεν έστησε μια παράσταση αλλά ένα είδος τελετουργίας μπροστά στα μάτια του θεατή μετατρέποντας τον κεντρικό ήρωα σε σύγχρονο αποδιοπομπαίο τράγο που αν και δεν φταίει, πρέπει να θυσιαστεί για να συνεχίσει η κοινωνία να έχει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας και το σύστημα να λειτουργεί.
Για τους πρωταγωνιστές τί μπορούμε να πούμε; Το παίξιμό τους έχει ταυτότητα και ψυχή. Ένας συγκλονιστικός Ηλίας Βαλάσης στον πρωταγωνιστικό ρόλο του Σταύρου, αυτού του πρωτόγονου και σκληρού ανθρώπου που καταλήγει να γίνεται έρμαιο μιας κοινωνίας που διψά για ανθρωποφαγία. Το τόξο που διανύει ο ηθοποιός είναι τεράστιο αφού από μια επιβλητική φιγούρα καταλήγει σαν πληγωμένο αγρίμι που το έκλεισαν με τη βία στο κλουβί να πεθάνει σε μια γωνιά μόνο του. Ο ηθοποιός μας χάρισε μια ερμηνεία γεμάτη ένταση και αλήθεια σκιαγραφώντας αριστοτεχνικά όλες τις διακυμάνσεις του χαρακτήρα του. Πλάι του, η εξαιρετική Ανθή Σαββάκη στο ρόλο της κόρης του Χαρούλας, ενός κοριτσιού από την επαρχία που στέκεται σαν φύλακας άγγελος δίπλα στον πατέρα της, τον προστατεύει και αρνείται να τον εγκαταλείψει όσο κι αν το περιβάλλον που την έχει αναγκάσει εκείνος να ζει και να εργάζεται, την κάνει να ασφυκτιεί. Το νοιάξιμό της είναι αληθινό και η αυθεντική της ερμηνεία μας συγκίνησε αφάνταστα. Επίσης, ο Δημήτρης Μαμιός στο ρόλο του αστυνομικού στάθηκε επάξια δίπλα στους άλλους δυο ηθοποιούς βάζοντας το δικό του λιθαράκι στο συνολικά άρτιο αποτέλεσμα.
Τα λειτουργικά σκηνικά της παράστασης αλλά και τα κοστούμια των ηρώων που επιμελήθηκε η Γεωργία Μπούρδα αποτέλεσαν ιδανική επιλογή για να αναδειχθούν τα ρεαλιστικά αλλά και συμβολικά στοιχεία της παράστασης ενώ και οι φωτισμοί της Βασιλικής Γώγου υπογράμμισαν τις κορυφώσεις του έργου δίνοντάς τους μια ξεχωριστή διάσταση. Τέλος, δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στην κινησιολογία της Μαργαρίτας Τρίκκα που ακροβατεί ανάμεσα στον ρεαλισμό και την ποίηση δίνοντας τον παλμό όλης της παράστασης.
Στον ‘Άγριο Σπόρο” μην αναζητήσετε δικαιοσύνη. Αφεθείτε στις συγκλονιστικές ερμηνείες όλων των πρωταγωνιστών και ταυτιστείτε με την ψυχική δύναμη του κεντρικού ήρωα που μάχεται για την επιβίωσή του και αρνείται πεισματικά να τον βγάλει το κάθε σύστημα από το χάρτη. Μια παράσταση που αξίζει να πληρώσετε για να δείτε έστω κι αν έχετε τη δυνατότητα να παρακολουθήσετε μόνο ένα έργο τη φετινή θεατρική σεζόν. Αυτή η παράσταση είναι βάλσαμο στη ψυχή.
Σας την προτείνω με το χέρι στην καρδιά!
